A Virxe dos Ollos Grandes

Máis que uns ollos grandes

Baja para continuar

A primeira vista vemos a unha nai co seu fillo. Pero un cristián da Idade Media vía moito máis.

As esculturas medievais non se concibían unicamente para seren admiradas. Cada xesto, cada postura e cada detalle transmitían unha verdade da fe á sociedade.

A imaxe da Virxe dos Ollos Grandes é un magnífico exemplo desa linguaxe. Trátase dunha das representacións marianas medievais máis destacadas conservadas en Galicia. A súa datación segue a ser obxecto de estudo: mentres algúns investigadores a sitúan no século XIII, outros consideran que pertence xa ao XIV. Máis alá dese debate, existe un amplo consenso sobre o seu extraordinario valor histórico, artístico e devocional. María sostén a Xesús mentres o aleita. É unha representación coñecida como Virgo lactans, a Virxe do Leite, moi difundida durante a Idade Media.

Ao mesmo tempo, María aparece sentada coa dignidade da Sedes Sapientiae, o Trono da Sabedoría. Nela únense a maxestade da Nai de Deus e a tenrura dunha nai que sostén o seu fillo.

Non é estraño que esta representación ocupase axiña un lugar destacado na vida de Lugo. Xa no século XIII, as Cantigas de Santa María de Afonso X recollen un milagre atribuído a Santa María de Lugo. Máis tarde, a tradición que vincula a san Pedro de Mezonzo coa Salve Regina, aínda que non poida demostrarse, reflicte a profunda presenza de María na identidade espiritual da cidade.

Moito antes de que os lucenses a chamasen Virxe dos Ollos Grandes, a imaxe xa transmitía a súa mensaxe: a tenrura dunha nai e o misterio de Deus feito home.

Por iso non é só unha destacada escultura medieval, senón o rostro co que xeracións de lucenses se dirixiron a María.

Pero a historia aínda garda outro descubrimento: o lugar onde hoxe a contemplamos non foi sempre o seu.

Desliza para explorar ou baixa para continuar