A historia

Dos simbolos

Baja para continuar
Se a capela conta a historia da salvación, xorde enseguida unha nova pregunta.

Por que un xardín, unha fonte, unha torre ou unha estrela poden falar de María?

A resposta está na linguaxe simbólica coa que a Igrexa leu e explicou a Sagrada Escritura desde os primeiros séculos.

Os símbolos que aparecen na capela non naceron da imaxinación dos artistas. Proceden da propia Biblia. A través deles, a liturxia, a predicación e os Padres da Igrexa foron descubrindo como determinadas imaxes do Antigo Testamento axudaban a comprender a misión de María no plan de salvación.

Por iso a Virxe é comparada cun xardín pechado, unha fonte selada, unha torre firme, un cedro maxestoso, unha estrela ou un espello sen mancha. Ningunha destas imaxes pretende describir os seus trazos físicos.

Todas expresan algunha dimensión do seu misterio.

O xardín fala da vida que Deus fai florecer. A fonte lembra a orixe da graza. A torre evoca a firmeza da fe. O cedro suxire fortaleza e permanencia. A estrela orienta cara a Cristo. O espello reflicte a santidade que recibe de Deus.

Cada símbolo ilumina un aspecto distinto. Todos xuntos forman un único retrato.

Durante os séculos XVII e XVIII esta linguaxe acadou unha extraordinaria riqueza. Libros como o Pancarpium Marianum, do xesuíta Jan David, reuniron e difundiron por toda Europa este amplo repertorio de símbolos marianos, converténdose nunha referencia para numerosos programas iconográficos.

A capela da Virxe dos Ollos Grandes pertence plenamente a esa tradición.

Comprender os seus símbolos é descubrir que aquí nada está colocado ao azar. 

Cada escultura, cada pintura e cada inscrición forman parte dun mesmo proxecto pensado para axudar ao crente para contemplar o misterio de María á luz de toda a Sacra Escritura.

Desliza para explorar ou baixa para continuar