A historia

Dunha obra que se le coa mirada

Baja para continuar

A capela da Virxe dos Ollos Grandes non foi concibida como unha colección de obras de arte.

É unha única obra na que arquitectura, escultura, pintura, luz e inscricións forman parte dun mesmo proxecto. Cada elemento só adquire todo o seu sentido cando se contempla xunto aos demais.

Como un libro escrito con pedra, madeira, cor e luz.

As súas páxinas non se pasan coas mans. Percórrense coa mirada.

Cada escultura presenta unha personaxe. Cada pintura desenvolve un episodio. Cada inscrición axuda a interpretar o que estamos a ver. Mesmo a propia arquitectura conduce a mirada cara ao centro do conxunto.

A capela foi concibida para expresar a fe a través da arte. Esa forma de entender a arquitectura era propia do Barroco. Tras o Concilio de Trento, as igrexas comezaron a concibirse como auténticos libros da fe, onde arquitectura, escultura e pintura formaban un único discurso para transmitir a mensaxe cristiá.

Durante séculos, esa linguaxe resultaba familiar.

Hoxe seguimos admirando a beleza da capela, pero perdemos moitas das claves para comprendela...

O libro, con todo, segue aberto.

Só hai que aprender a ler o que nos está contando.

Desliza para explorar ou baixa para continuar