No século XVIII, o Barroco concibía a arte como unha linguaxe ao servizo da fe. A arquitectura, a escultura, a pintura e a luz deixaban de ser elementos independentes para integrarse nun único conxunto, capaz de ensinar, emocionar e conducir á contemplación.

Non se trataba unicamente de embelecer un espazo, senón de facer visible unha mensaxe. Cada forma, cada imaxe e cada escintileo de luz debía participar dunha mesma narración.

Iso era precisamente o que buscaba o Cabido. A nova capela non debía ser só máis fermosa ca a anterior: debía converterse nunha auténtica catequese, un espazo onde todo axudase a comprender o lugar de María na historia da salvación.

Desde alí, a presenza da Virxe debía conducir sempre a mirada cara a Cristo, centro e sentido de todo o conxunto.