Transformou a catedral
Non era unha tarefa sinxela. Os recursos económicos eran limitados. Atopar un lugar axeitado dentro da Catedral esixía reorganizar espazos consolidados desde había séculos e calquera intervención requiría o acordo de quen tiña dereitos sobre as capelas afectadas.
Por iso, o primeiro proxecto foi moito máis modesto. En 1725 chamouse a Fernando de Casas Novoa, mestre de obras da Catedral de Santiago, para deseñar unha nova sancristía xunto á antiga capela de Santo Euxenio. A proposta consistía en trasladar alí a sancristía e aproveitar o espazo que esta deixaba libre para construír un camarín destinado á Virxe.
Era unha solución práctica.
Pero o Cabido comprendeu axiña que non respondía á importancia que a devoción á Virxe acadara en Lugo.
Se a Patroa ocupaba un lugar central na vida da cidade, tamén debía ocupar un lugar excepcional dentro da súa Catedral.
O proxecto cambiou por completo.
Houbo que negociar cos patróns da antiga capela de San Miguel, reorganizar o deambulatorio e asumir o enorme esforzo económico que supoñía unha obra desta envergadura. Finalmente, o acordo foi posible.
O 7 de decembro de 1726, o bispo Manuel Santa María Salazar colocou a primeira pedra da nova capela.
Non ía ser unha reforma, nin unha ampliación.
Nacía un espazo completamente novo, concibido para converterse no corazón da devoción á Virxe dos Ollos Grandes e nunha das grandes realizacións do barroco galego.
Pero erguer os muros era só o principio
Desliza para explorar ou baixa para continuar
Cando a fe precede o nome
→
Máis ca uns ollos grandes
→
Estivo sempre aí?
→
Por que é barroca?
→
Que transformou a catedral
→
A fe que ergueu unha capela
→
Unha obra que se le coa mirada
→
A salvación escrita con símbolos
→
Os símbolos
→
Por que se fai agora?
→
Tres retos, unha obra
→
Restaurar non é volver pintar
→
O que a restauración pode devolvernos
→
Que revelarán as obras?
→Levantada con fe