A Capela

Transformou a catedral

Baja para continuar
Tomada a decisión de erguer unha nova capela para a Virxe dos Ollos Grandes, o Cabido tivo que afrontar un reto moito maior

Converter aquela idea en realidade.

Non era unha tarefa sinxela. Os recursos económicos eran limitados. Atopar un lugar axeitado dentro da Catedral esixía reorganizar espazos consolidados desde había séculos e calquera intervención requiría o acordo de quen tiña dereitos sobre as capelas afectadas.

Por iso, o primeiro proxecto foi moito máis modesto. En 1725 chamouse a Fernando de Casas Novoa, mestre de obras da Catedral de Santiago, para deseñar unha nova sancristía xunto á antiga capela de Santo Euxenio. A proposta consistía en trasladar alí a sancristía e aproveitar o espazo que esta deixaba libre para construír un camarín destinado á Virxe.

Era unha solución práctica.

Pero o Cabido comprendeu axiña que non respondía á importancia que a devoción á Virxe acadara en Lugo.

Se a Patroa ocupaba un lugar central na vida da cidade, tamén debía ocupar un lugar excepcional dentro da súa Catedral.

O proxecto cambiou por completo.

Houbo que negociar cos patróns da antiga capela de San Miguel, reorganizar o deambulatorio e asumir o enorme esforzo económico que supoñía unha obra desta envergadura. Finalmente, o acordo foi posible.

O 7 de decembro de 1726, o bispo Manuel Santa María Salazar colocou a primeira pedra da nova capela.

Non ía ser unha reforma, nin unha ampliación.

Nacía un espazo completamente novo, concibido para converterse no corazón da devoción á Virxe dos Ollos Grandes e nunha das grandes realizacións do barroco galego.

Pero erguer os muros era só o principio

Desliza para explorar ou baixa para continuar